ALL THAT WAS LEFT WAS THE ACHE

De tentoonstelling verkent het begrip heartbreak niet altijd letterlijk (zoals een gebroken relatie), maar benadert het via gevoelens zoals melancholie, eenzaamheid, vervreemding, verdriet, verlangen en existentiële twijfel.
De getoonde werken nodigen uit tot reflectie over verlies, verbinding en heropbouw.

De emotionele landschappen van een gebroken hart.

Van de schok van het einde, wanneer alles nog bevroren aanvoelt,
tot woede en verwarring, waar vormen barsten en beelden botsen.
In het onderhandelen met het verleden ontstaan rituelen — herhalingen, fragmenten van tekst of geluid.
Verdriet legt zich als een schaduw over het leven — traag, zwaar, en soms onverwacht teder.
En dan, soms, een vorm van aanvaarding: open ruimte, adem, een voorzichtig nieuw begin.

De kunstenaars beelden heartbreak niet louter uit als een moment, maar als een traject: een fysieke, mentale en spirituele ervaring die om een eigen taal vraagt.

De afdruk van een aanraking die verdwijnt.

Een confrontatie met wat het betekent om mens te zijn, om te verliezen, en om lief te hebben.

Lise Leën

Julie Vanlook
Julie Vanlook is een olfactorisch kunstenares gevestigd in Brussel. Haar werk komt voort uit onderzoek naar de manieren waarop geur het lichaam aanspreekt en emoties naar boven brengt. In haar installaties wordt geur een actief, ruimtelijk element dat de aanwezigheid en ervaring van het publiek stuurt. Tijdens performances werkt ze met geur als een levend materiaal dat voortdurend verandert en zo het verloop van het werk mee vormgeeft. Geur neemt ook een centrale plaats in binnen haar objecten, zowel als drager van betekenis als als uitnodiging tot een directe, fysieke ontmoeting met het werk.

Aurélie Bayad
Met een rauwe beeldtaal, wat beenhaar en een sterke voorliefde voor het vreemde en verontrustende, modelleert en vormt Aurélie Bayad lichamen voor de camera. De hare, of die van anderen. Bij haar is alles een aanleiding voor een nieuwe shoot: een lied, de ontdekking van een ongerijmde plek, of zelfs een nieuw accessoire. Ze slaagt erin de aandacht van de kijker te vangen in een heen-en-weer tussen voyeurisme, exhibitionisme en intimiteit in het tijdperk van het internet.

Manon Teirlynck
Manon Teirlynck (2002, Brugge) is een beeldend kunstenares en muzikante gevestigd in Brussel. Ze behaalde een masterdiploma in de beeldende kunsten - fotografie aan LUCA School of Arts. Haar praktijk beweegt zich tussen fotografie, experimentele film, video-installatie en geluid, en verkent de wisselwerking tussen beeld en geluid. Ze reflecteert over thema's zoals vergankelijkheid en verlies, en onderzoekt hoe geluid bijdraagt aan sfeer, betekenis en narratief binnen haar film- en videowerk.

Dust Bunnies reflecteert over de vergankelijkheid van onze verbindingen, zowel met de mensen om ons heen als met onze omgeving. Net zoals stofpluizen zich langzaam verzamelen in de kleinste hoekjes van een kamer, stil en onopgemerkt, kunnen relaties en plekken verschuiven, vervagen of plots verdwijnen. Dust Bunnies belichaamt die kwetsbaarheid en vergankelijkheid, en weerspiegelt het dualisme waarin schoonheid en pijn naast elkaar bestaan. Het werk verkent de spanning tussen kwetsbaarheid en stabiliteit, tussen schoonheid en dreiging. De beelden functioneren meer als mentale ruimtes dan als fysieke landschappen.

Natuur verschijnt hier als een symbolische ruimte — een plek die zowel heling als kwetsbaarheid draagt, en haar eigen littekens torst. De installatie speelt met tijd op een niet-lineaire, licht vervormde manier, geïnspireerd door de ervaring van verlies, waarin tijd lijkt te vertragen of anders aan te voelen terwijl het dagelijks leven doorgaat. Beelden en geluiden verschuiven voortdurend, waardoor een gevoel van kwetsbaarheid en onzekerheid ontstaat.

Geluid vormt een essentiële laag die de sfeer en betekenis versterkt, terwijl de twee schermen een dialoog openen waarin beelden, afhankelijk van hun context, verschillende betekenissen kunnen aannemen. Zo creëert het werk een ruimte waarin kijkers worden uitgenodigd om hun eigen herinneringen, associaties en interpretaties mee te brengen.

Hannah Hoebeke
Hannah Hoebeke is een kunstenares uit Gent, wier sculpturen spelen met de dialoog tussen kunstenaar en model. Ze doet het traditionele atelierzitten herleven door de ontmoeting te verplaatsen van de exclusieve ruimte van het atelier naar een sociale omgeving.

Met haar sterke fysieke aanwezigheid biedt sculptuur een unieke manier om interactie te stimuleren. Haar vermogen om ruimte in te nemen nodigt uit tot betrokkenheid, creëert gedeelde ervaringen en brengt mensen samen. Het beeldhouwproces zelf wordt een manier om te vertragen en ruimte te maken voor diepere gesprekken. Het gaat niet enkel om het resultaat, maar om de gedeelde tijd en aanwezigheid die klei mogelijk maakt. Hoebekes artistieke praktijk vindt plaats in een gemeenschapscontext: een queer kapsalonschool in Argentinië, een buurthuis in een divers Belgische wijk, een openbare school op het platteland in Nepal,... In deze gemeenschappen gebruikt ze beeldhouwen zowel als een methode van ontmoeting als een manier om een ruimte voor samenzijn te creëren binnen een omgeving. In de huidige samenleving stelt ze vast dat mensen steeds meer losraken van hun omgeving en van elkaar, een tendens die versterkt wordt door neoliberale waarden. Haar nadruk op de relatie tussen kunstenaar en model gaat tegen deze tendensen in en brengt mensen opnieuw samen.

Hoebeke studeerde af aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent (2022) en behaalde een MA in Beeldhouwkunst aan het Royal College of Art in Londen (2025).

Justine Cappelle
"Ik ben Justine Cappelle, en ik begon mijn traject als documentairemaakster. Na verloop van tijd verschoof mijn aandacht naar de grens tussen fictie en documentaire — hoe verhalen worden opgebouwd, welke elementen worden opgenomen of weggelaten, en hoe dit ons begrip van waarheid beïnvloedt.
Mijn praktijk is sindsdien geëvolueerd tot een zoektocht naar manieren om de grenzen tussen kunst en realiteit open te breken. Ik combineer documentaire strategieën met installatie, collage en performance om te onderzoeken hoe de bouwstenen van storytelling kunnen worden hervormd — waarbij onze perceptie van wat echt is wordt uitgedaagd en heropgebouwd. Ik werk vaak met gevonden materialen.
Ik zie ze als stille getuigen, die sporen dragen van plekken, mensen, weer en tijd. Deze materialen zijn niet louter overblijfselen; ze worden bewijs van uitdijende realiteiten, die de complexiteit van de wereld om ons heen weerspiegelen."

Justine nodigt haar Friends in Grief uit

Blanket:
Na elkaar 7 jaar te hebben liefgehad, is hun hobbelige weg naar de liefde ten einde gekomen. Of misschien ook niet. Lauranne en Jasper nemen geen genoegen met louter ex-geliefden te zijn en zijn vastberaden om hun relatie te verkennen op een manier die niet langer romantisch is. Maar hoe noem je iemand die je ex is, maar eigenlijk ook weer niet helemaal? Op de dekbedovertrek staat een geborduurd gedicht, geschreven door Jasper op het moment dat ze besloten om afstand te nemen van elkaar en van hun romantische relatie. De rauwe emotie van dat moment blijft zichtbaar in de woorden en het bevende, chaotische handschrift.

Sydney Burgstra
Sydney Burgstra is een beeldend kunstenares gevestigd in Haarlem, Nederland. Ze behaalde haar Master in Fotografie aan KASK School of Arts in Gent. Haar werk ontstaat uit ontmoetingen met mensen en plekken, en onderzoekt hoe verbindingen ontstaan, standhouden, en waarom ze ertoe doen in het dagelijks leven.
Werkend met zowel analoge als digitale fotografie ontwikkelt Burgstra projecten die zich over tijd ontvouwen en geworteld zijn in aandacht en gedeelde aanwezigheid. Ze werkt vaak samen met de mensen die ze fotografeert, en creëert ruimte voor uitwisseling, vertrouwen en reflectie. Haar praktijk behandelt maatschappelijke thema's en taboes, waaronder eenzaamheid, menselijke verbinding en geleefde ervaringen, en benadert de fotografische relatie met zorg en bezinning.

On Loneliness
Dit project is gewijd aan het thema eenzaamheid, een onderwerp dat me al een tijd fascineert en een gevoel dat ik, zoals velen, af en toe zelf heb ervaren. Ik was benieuwd naar mensen die dagelijks eenzaamheid ervaren, en via een Facebookgroep voor eenzame mensen in België kwam ik in contact met tien openhartige, gulle mensen. Ik bewonder hen enorm omdat ze hun verhalen deelden, gezien het taboe en het stigma rond dit onderwerp. Er hadden er nog veel meer kunnen zijn, want eenzaamheid is een enorm groot, maar vaak onzichtbaar probleem in de samenleving. Elke persoon had zijn eigen verhaal en omstandigheden die tot hun eenzaamheid leidden, maar wat ze gemeen hadden, was het verdriet dat het met zich meebrengt. In een tijdperk met talloze manieren om verbonden te blijven, heeft echte verbinding tussen mensen nog nooit zo zeldzaam aangevoeld, en persoonlijk vind ik dat best beangstigend. Door dit werk te delen, hoop ik reflectie aan te moedigen over de manieren waarop we ons verbinden en, soms, tekortschieten in ons dagelijks leven.

Arthur Dufoor
De praktijk van Arthur Dufoor ontvouwt zich rond momenten van breuk en overgang. In plaats van een oplossing te bieden, bewoont zijn werk ruimtes van opschorting waarin waarneming vertraagd wordt en vorm heroverwogen wordt. Schilderkunst wordt één element naast andere, ingebed in constructies van glas en staal die platheid en transparantie verstoren. Via obstructie en herconfiguratie daagt Dufoor het tweedimensionale beeld uit, en opent hij zijn werk voor transformatie en vernieuwing.

Lauranne Van den Heede & Jasper Coremans