Eli Wewentxu & Indré Jurgelevičiūtė + Sary Moussa

Sary Moussa is een muzikant die al zo’n twintig jaar actief deel uitmaakt van de undergroundscene van Beiroet. Zijn werk richt zich op sound design en experiment met textuur en beweegt zich van drone-gedreven elektro-akoestische composities tot elektronische muziek voor de dansvloer.

Geïnspireerd door zijn voortdurend veranderende relatie tot ruimte, luisteren en resonantie, is zijn album wind, again een kleurrijk harmonisch tapijt van fladderende klanken, geïnspireerd door de geschiedenissen die zijn instrumenten met zich meedragen. Wind, Again bruist van het leven en plaatst deze instrumenten in een hedendaagse context. Met een minimale ingreep creëert Moussa maximale soundscapes.

Laag na laag wordt een sfeer opgebouwd uit glinsterende instrumentatie. Pads, drones en elektronica verweven zich met blaas-, snaar- en percussie-instrumenten en schilderen samen een uitgestrekt elektro-akoestisch landschap. De stotterende klankuitbarstingen bieden glimpsen van een groter geheel dat zich net buiten beeld bevindt: ecosystemen die zich onder de aarde verspreiden, zaden die door krachtige winden naar nieuwe grond worden gedragen.

In het oog van de storm biedt Moussa een zachte vorm van troost te midden van de wervelende klanken.

De Mapuche-kunstenaar Eli Wewentxu woont en werkt in Chomio, Wallmapu.

Hij werd van jongs af aan opgeleid als violist en studeerde op verschillende plekken in Latijns-Amerika en Europa. Eli houdt zich bezig met muzikale compositie, audiovisuele creatie en het verzamelen van geluidsarchieven uit het gebied waar hij vandaan komt. In Wallmapu werkt hij mee aan verschillende artistieke en educatieve projecten die ruimte creëren voor reflectie en emotionele verwerking in het licht van de huidige politieke en ecologische crisis. Luisteren staat daarbij centraal als een dagelijkse praktijk van dialoog met de levende omgeving.

In 2024 bracht hij het album/boek Narraciones de un Retorno uit bij het label Other People. In 2025 presenteerde hij het werk tijdens een tour door Latijns-Amerika, in samenwerking met Nicolas Jaar.

Vandaag woont hij in zijn gemeenschap in Gülumapu, in de buurt van de stad Temuco, waar hij ook het land bewerkt en voor dieren zorgt.

Indrė Jurgelevičiūtė is een kanklės-speler en zangeres uit Litouwen, gevestigd in België. Ze treedt regelmatig solo op en maakt deel uit van Merope, haar langdurige samenwerking met de Belgische gitarist en elektronisch muzikant Bert Cools. Samen verweven ze elementen uit folk, ambient en elektronica. Hun albums verschenen bij Stroom en granvat.

Indrė werkt daarnaast samen met uiteenlopende artiesten, onder wie Shahzad Ismaily, Eli Wewentxu, Jessika Kenney, Surya Botofasina, Laraaji, Gyða Valtýsdóttir en Solo Cissokho.

Op 16 juni brachten Eli en Indrė Después de llover uit bij Stroom. Het album is ontstaan uit muzikale gesprekken tussen twee mensen die elkaar nog maar kort kennen. Ze komen uit zeer verschillende werelden, spreken niet dezelfde talen en hebben misschien weinig gemeen, behalve de resonantie van hun instrumenten.

Vanuit deze ontmoeting verkennen ze een imaginaire wereld waarin ze klanken delen en samen een plek creëren. Een plek waar ze kunnen spelen met het vocht van planten die in het water groeien, luisteren naar pudu’s die met reigers spelen, rusten op de floripondio’s en misschien blijven wachten tot de regen terugkeert.

Het album werd opgenomen op een zomerse dag in 2025 bij Indrė thuis, met kanklės, txompe en viool.